W latach 1918–1940 ukształtowany nowoczesny litewski narratyw narodowy był szczególnie skierowany przeciwko polskim wspólnotom narodowym. Nie wynikał wyłącznie z okupacji Wilna w 1919 roku; ten dyskurs rozwijał się stopniowo — gdy na ziemiach byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego przebiegały procesy kształtowania nowoczesnych narodów, postrzeganie tożsamości Polaka przechodziło wiele różnych kryzysów. Korzenie konfliktu sięgają jeszcze początku okresu międzywojennego. Rozpoczęty nowoczesny litewski ruch narodowy odzwierciedlał ówczesne ogólne europejskie idee narodowe, które przede wszystkim rozprzestrzeniały się w sferze kultury. Rośniejące litewskie mikrogrupy narodowe często patrzyły negatywnie na silnie dominującą społeczność polską, która w niektórych miejscach stanowiła większość mieszkańców.




