3 maja, w niedzielę, w dniu obchodów Dnia Matki, Wędziagoła gościła wyjątkowych gości – przybyła tu liczna grupa białoruskich opozycjonistów. Towarzyszył im historyk Uniwersytetu Witolda Wielkiego, kierownik Centrum Czesława Miłosza, Rūstis Kamuntavičius.
Nie była to wycieczka turystyczna. Większość przybyłych to osoby zmuszone opuścić swoją ojczyznę z powodu prześladowań ze strony autorytarnego reżimu. Litwa stała się dla nich schronieniem oraz przestrzenią do kontynuowania walki o demokratyczną przyszłość Białorusi. Wśród gości znaleźli się młodzi naukowcy, przedstawiciele kultury i życia społecznego oraz aktywni członkowie społeczeństwa obywatelskiego.
W Wędziagole powitała ich miejscowa społeczność polska. Spotkanie szybko przerodziło się w żywą lekcję historii – opowieści o wielokulturowej przeszłości miasteczka, o Polakach, Litwinach, staroobrzędowcach i Żydach, którzy tu mieszkali, o wspólnocie doświadczanej zarówno w chwilach radości, jak i tragedii.

Nie zabrakło także tematu walki – powstań, dążeń niepodległościowych oraz hasła „Za naszą i waszą wolność”, które jednoczyło różne narody. W tym kontekście przypomniano również bohatera narodu białoruskiego – Konstantego Kalinowskiego.
Stary cmentarz w Wędziagole stał się cichym, lecz wymownym świadkiem historii. Zachowane na nagrobkach polskie napisy, czasem z błędami, przypominają czasy, gdy język i kultura były ograniczane. Jednocześnie świadczą o wytrwałym dążeniu ludzi do zachowania swojej tożsamości.
Szczególnie poruszająca była opowieść o pochowanych tu szlachcicach, którzy mimo służby w armii carskiej w czasie powstania styczniowego 1863 roku stanęli po stronie walczących o wolność. Obok nich spoczywają legioniści oraz członkowie organizacji podziemnych – przez różne reżimy uznawani za wrogów, lecz w rzeczywistości broniący tego, co było dla nich najważniejsze: wiary, wolności i ojczyzny.
Dla białoruskich opozycjonistów była to nie tylko wizyta poznawcza. Doświadczywszy represji na własnej skórze, z dużą wrażliwością odbierali opowieści o dawnych walkach, starając się lepiej zrozumieć historyczne przyczyny konfliktów między narodami oraz ich konsekwencje dla współczesności.
Kulminacyjnym momentem wizyty była stara dzwonnica. Tam goście mogli nie tylko zobaczyć z bliska zabytkowe dzwony, ale także poczuć ich symboliczne znaczenie – to zwiastuny walk o wolność, których dźwięk od wieków przypomina o najważniejszych wartościach: Bogu, honorze i ojczyźnie.
Pożegnanie było ciepłe i serdeczne – jak między starymi przyjaciółmi. Społeczność Wędziagoły ma nadzieję, że takie spotkania staną się nie wyjątkiem, lecz piękną tradycją.
Nie ulega wątpliwości, że do umacniania tych więzi znacząco przyczynia się Rūstis Kamuntavičius, który od wielu lat prowadzi zarówno Litwinów, jak i gości z zagranicy ścieżkami historycznych odkryć. Dzięki niemu Wędziagoła pozostaje żywym miejscem dialogu historii i kultur.